ก้าวลงบันใด ใจของลูกน้อยคอยฮำฮ้อง ต้องจากพี่น้อง พ่อแม่ที่รักมาไกลห่าง มหาลัยสถานศึกษาแสนกว้าง กลัวผิดพลาดพลั้ง ทำให้พ่อแม่ต้องเสียใจ คอยจับฝ้ายผูกแขนแม่มัดข้อมือให้มีโชค วันที่ลูกนกต้องไปพักพิงเพียงเดียวดาย บ้านนาคิดฮอดแล้วน่าใจหาย กอดกระเป๋าแนบกาย ก้าวขึ้นรถไปใจลนลาน มหาลัย นั้นเรียนยากนัก พบพาคนไม่รู้จัก เมื่อต้องไกลจากถิ่นฐาน ใช้เงินเดือนหลายพัน พ่อแม่ส่งมาจากบ้าน ต้องรีบทำงานจนชิ้นสุดท้ายค่อยได้นอน เฝ้าเหม่อนั่งมองจากห้องหอพักที่แบ่งเช่า จันทร์สาดส่องหมอกหนาวเหมือนใจของเราพเนจร เล่าเรียนทุกวัน ลูกช่างล้าอ่อน อยากกลับเมือบ้านนอนพักใจจนๆบนตักแม่ อยากกลับเมือบ้านดอนพร้อมใบปริญญาไปฝากแม่

เธออาจเหนื่อยกับสิ่งที่เรานั้นเป็นอยู่
ใครก็รู้ว่าเรานั้นคงไปกันไม่ไหว
เธอรู้ไหมว่าควรทำอย่างไร
มีหนทางที่เรายิ่งเดินยิ่งไกล
เธอคือช่วงเวลาที่ดีที่สุด
เเต่ทุกๆอย่างต้องหยุดไว้เพียงเเค่นี้
ไม่มีอีกเเล้วที่เราได้เคยมี ไม่มีช่วงเวลาที่เเสนดี

ให้เธอนั้นได้จำว่าครั้งหนึ่งเรานั้นเคยรักกัน
เรานั้นเคยได้พบกัน เเม้ว่ามันจะหมดไป
ในวันหนึ่งหากเธอบังเอิญได้พบใคร
ฉันก็คงไม่เสียใจ
ปล่อยให้เธอไป ฉันไม่เป็นไร

ให้เธอได้จำเอาไว้ว่าเราเคยรักกัน
ไม่ว่ามันจ่ะนานเท่าไหร่ยังจดจำ
ทุกเรื่องราวระหว่างสองเราครั้งก่อนนั้น
ขอบคุณฟ้าที่เราได้เจอกัน
จะเก็บมันไว้ข้างในส่วนลึกของหัวใจ

ให้เธอนั้นได้จำว่าครั้งหนึ่งเรานั้นเคยรักกัน
เรานั้นเคยได้พบกัน เเม้ว่ามันจะหมดไป
ในวันหนึ่งหากเธอบังเอิญได้พบใคร
ฉันก็คงไม่เสียใจ
ปล่อยให้เธอไป ฉันไม่เป็นไร

ให้เธอนั้นได้จำว่าครั้งหนึ่งเรานั้นเคยรักกัน
เรานั้นเคยได้พบกัน เเม้ว่ามันจะหมดไป
ในวันหนึ่งหากเธอบังเอิญได้พบใคร
ฉันก็คงไม่เสียใจ
ปล่อยให้เธอไป ฉันไม่เป็นไร

เเละฉันจะจำเอาไว้ว่าเราเคยรักกัน

ฟังวิทยุออนไลน์ ที่ izeemusic

I got this Hi5 Layout from skin-hi5.blogspot.com